Mieszkanka Osiedla Zachód w Stargardzie, Zofia Hysa, w piątek 13.11.2026 roku, uroczyście świętowała jubileusz 100 urodzin! Spędziła ten dzień wśród bliskich, gościła także przedstawicieli Urzędu Miejskiego w Stargardzie.
A dziś przyjęła mnie – swojego sąsiada z os. Zachód Jana Balewskiego – i opowiedziała wiele interesujących historii ze swojego życia, które zostały także spisane przez syna Panii Zofii:
Moje 100 lat
Urodziłam się 13. 11.1926 r. we Włocławku. Mama mieszkała i pracowała w gospodarstwie ogrodniczym. Tam też upłynęło mi dzieciństwo mając dwoje starszych braci i młodszą siostrę. Zawirowania losu sprawiły, że nie dane mi było poznać ojca.
Gospodarstwo oraz sąsiedztwo rzeki Wisła dawały duże możliwości zabawy ale i niebezpieczeństwo zwłaszcza rzeka czego doświadczyłam.
Początek wojny zastał nas na polu. Samoloty dwukrotnie nas ostrzelały. Leżąc z twarzą w ziemi czułam gorący powiew padających obok pocisków. Czułam jakby wewnętrzny głos nie kazał mi się ruszać.
Wojna sprawiła, że wysiedlono nas z miejsca gdzie mieszkaliśmy. Właściciel gospodarstwa niestety został zabity. Gospodarstwo przejął okupant. Nowa niemiecka właścicielka spowodowała, że mama i my zostaliśmy wcieleni do przymusowej pracy w ogrodnictwie, bez możliwości jej zmiany.
Jako dziecko musiałam pracować na równi z dorosłymi. Wyjątkowa podłość tej „FRAU” powodowała wiele łez i tragedii. Praca trwała 12 godzin, od 6 rano.
Żeby się najeść i coś więcej przynieść do jedzenia często w soboty wieczorem z siostrą szłyśmy 14 km na wieś do ciotki. Tam miałyśmy chwilę odpoczynku i trochę ciepła. W niedzielę wieczorem wyruszałyśmy w drogę powrotną. Droga była podła przez pola i las, a jedno miejsce wymagało przejścia przez most. I to było groźne gdyż czasami stał tam żandarm i trzeba było leżeć do czasu aż go zabiorą. O 6 trzeba było być w pracy.
Bracia moi zostali skierowani do prac na terenie Niemiec tam w znośnych warunkach przetrwali wojnę.
Koniec wojny przyniósł mi ciągłe zagrożenia gwałtem, tylko obecność na kwaterze u nas oficera nas chroniła. Nawet w centrum miasta tylko dzięki pomocy znajomych udało mi się uciec.
Powrót braci z ”robót” narobił zamieszania. Napatrzyli się u „bauera” jak on gospodarzy i zamarzyło im się gospodarstwa na „ziemiach odzyskanych”. Będąc mocno chora nie mogłam zapobiec wyjazdowi, kiedy oni zabierali ze sobą mamę. Pojechałam za nimi na wieś pod Stargardem.
Zamiast domu zastałam chałupę wypełnioną obornikiem bez niczego.
Mama płakała, jeden z braci był chory a na mnie spadła ciężka robota by to uprzątnąć. Ziemię trzeba uprawiać, zajmować inwentarzem i jakoś to się nie składało.
Bandy pijanych wyzwolicieli kilka razy stawiali nas pod mur mówiąc, że to jest ich bo oni wojowali. Po jednej takiej akcji znowu leżałam z twarzą w ziemi a nad głową i obok świstały kule.
Pojawienie się w rodzinie nowych kobiet moich braci, oraz fakt przejęcia ziemi przez „spółdzielnię rolniczą” wykończyły mnie. Miesiąc leżałam chora na tyfus. Jak z tego wyszłam pojechałam szukać pracy. Ogrodnika nie potrzebowali. ZNTK przyjęło mnie do pracy jako pracownika fizycznego. Styczeń, mróz posłano nas do prac porządkowych, na pewno nie było tam BHP. Kazano nam wyciągać ze zamarzniętej sterty złom, którego czerpak ładowacza nie mógł chwycić. Znowu czuwała nade mną opatrzność i mój „anioł”. Naprężenia, z zimna pęka lina i czerpak leci na mnie, a zęby łyżki ślizgają się po mojej nodze. Szok. Przez trzy dni nie mogłam mówić. Zaczęłam szukać mieszkania, spotkałam przyszłego męża. Zakład dał mi pracę i środki do życia. Urodziło mi się troje dzieci: syn – córka – syn. W ZNTK pracowałam do emerytury. Wykonywałam różne prace.
Bywałam palaczem, pomocą sekretarki, zastępowałam jak było trzeba kierownika magazynu, pracowałam jako ogrodnik przy ozdabianiu zakładu.
W trosce o rodzinę i codzienny byt mijały mi lata, ale i przychodziły ciężkie dni.
Najpierw w 1970 roku, w wieku 74 lat, odeszła mama. Kolejny cios przyniósł rok 2004. 13 lutego umiera mąż, a 4 dni później 19 lutego na rękach kona mi młodszy syn. Modlę się i pracuję. Praca i działka to były moje odskocznie. Od 1973 r. do roku 2026 uprawiałam działkę 329 w ROD „Owoc naszej pracy”. Tam zapominałam o wszystkim. Tam mnie nic nie bolało. Życie płynie… w roku 2024 po chorobie serca umiera córka.
Jesień 2026 r. nie daje już rady i po 53 latach podejmuję decyzję, że kończę z działalnością działkowca.
Teraz zostaje odpoczynek i modlitwa. Całe życie czuję, że mam anioła, który czasami mi coś podpowiada.
Zofia Hysa, Stargard 2026 r.
Bardzo dziękujemy Pani Zofii za podzielenie się swoją niezwykłą historią. Składamy wyrazy szacunku oraz najserdeczniejsze życzenia dalszych długich lat życia w zdrowiu, radości i otoczeniu kochanych ludzi.


