W czwartek 11 grudnia 2025 roku, na nowym cmentarzu w Stargardzie, odbędzie się uroczystość ostatniego pożegnania płk Eugeniusza Ankutowicza (15.03.1925 – 7.12.2025). Podczas II wojny światowej był uczestnikiem m.in. bitwy pod Lenino, walki o Pragę, bitwy o Poznań oraz forsowania Nysy Łużyckiej.
Pułkownik Eugeniusz Ankutowicz urodzony w 1925 roku w Komarnie, pochodził z rodziny o silnych tradycjach patriotycznych. Jego ojciec, podoficer Wojska Polskiego, walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, a matka pracowała jako akuszerka.
W 1940 roku, w wyniku represji sowieckich, został deportowany z matką do Nowosybirska. Ze względu na młody wiek nie mógł wstąpić do Armii Andersa, jednak w czerwcu 1943 roku dołączył do formującej się w Sielcach nad Oką 1. Armii Wojska Polskiego. W 1943 roku został przyjęty do 1. Pułku Czołgów.
Brał udział w bitwie pod Lenino, w walkach o Lublin, przyczółek warecko-magnuszewski oraz Warszawę. Podczas starć na przedmieściach stolicy został ranny i skierowany do Oficerskiej Szkoły Czołgów. W 1945 roku został mianowany podporucznikiem i przydzielony do 16. Samodzielnej Brygady Pancernej. Jako dowódca czołgu walczył w Niemczech, uczestnicząc w bitwach o Rothenburg i Drezno.
Za odwagę na polu walki został odznaczony Krzyżem Walecznych. Po zakończeniu wojny kontynuował służbę w jednostkach pancernych Ludowego Wojska Polskiego. Po 30 latach służby, w 1975 roku, przeszedł na emeryturę. Od 1993 roku aktywnie działał jako prezes oddziału Związku Inwalidów Wojennych RP w Stargardzie, wspierając weteranów i dbając o pamięć historyczną.
Informacje: Związek Inwalidów Wojennych RP
fot. Sebastian Ler, UM Stargard
Jak informował Urząd Miejski w Stargardzie, przy okazji uroczystych obchodów 100 urodzin płk Eugeniusza Ankutowicza, w latach 60. Eugeniusz Ankutowicz z rodziną przeniósł się do Stargardu. Na koncie miał liczne odznaczenia, m.in. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Walecznych i Srebrny Krzyż Zasługi. Doczekał się 3 synów, 6 wnuków i 6 prawnuków.
Urodzony 15 marca 1925 roku, zmarł wczoraj, 7 grudnia 2025 roku.
Szczegóły ostatniego pożegnania pułkownika:
